Bir ud sesi kadar masum bakışlarının nüshası.

Ya beni benden eyle,

Ya da ruhumu senin denizlerine boğdur…

Bir huzur kadar sevecen şehr-i hüznüm…

Fatih’in hatırına boyanmış köprüler gibi

Diliyorum seni senin içinde…

Ah be hüznüm,

Tıpkı bi çağlayan kadar

Hızlı veriyorsun nefesini, nefesime…

Aşk mı bilmem de…

Çamlıca’nın tepesine mahsurum;

Senden öte seni izlemeye tutkunum…

Seni senden öte sevmeye,

Mevsimine benden öte kıvranmaya geliyorum sana…

Bir namludan isabet etmişçesine,

Dokunuyor gülüşlerim içeriğime…

Kollarım açmış,

Seni çağlıyorum sözlerime.

Bütün şehirleri seviyorum senden gizli;

Yollar sana çıktığı için…

Annemin şefkatli elleri gibi,

Ufalanıyor iliğim senin baharına…

Ne sana yazılan şiirleri,

Ne de sana biçilen liğmeleri

Özlüyorum sana sormadan…

Ah şehr-i aşk;

Seni diledim tarihe çizilmiş romanlarında…

Bir nefes kadar masum ve titrek bedenim esintine.

İnce bi saz eşliğinde,

Devasa gözlerine, mercek olmaya geliyorum…

Kalından inceye notalanmış teller gibi; seni,

Kız -gibi bir- kule(de) anımsıyorum…

Sessiz öten rüzgârın eşiğinde,

Bir bankta sırıtıyorum bu şehre…

Bütün şehirleri gözlüyorum senden gizli;

Yollar sana çıktığı için…

Tıpkı bir şairin yüreği gibi,

Bitmiyor sözler sana…

Ah be şehr-i ihtiyar,

Sadece tarihe alaturka…

Gönlüme gel-git üzüm suyu…

Babamın sigara izmaritini özlüyorum;

Loş ışıklarında…

Ve yârimin sana sevdasını kıskanıyorum senden…

Ah be her kesin gözdesi İSTANBUL!

Bana da verir misin buramlı bi nefesinden…

Çeker misin içine beni de,

Dumanlı bi heves(im)den…

İstanbul…

Bana da ‘is’ olur musun güzelliğinle…

Sever misin yarimin beni sevemediği kadar…

İstanbul…

Bana da ‘tan’ diler misin erinçliğinle…

Gecenin pervasızlığıyla başa çıkar mısın benim için…

İstanbul…

Beni de ‘bul’ur musun sokak aralarında…

Pasaklı çocuklardan görücüye çeker misin beni…

İstanbul…

Yârim olur musun, yâr’dan ayrı…

Kübra ŞENAL

kubra.senal@gmail.com