Öğrenmenin birçok yolu vardır. Okumak, dinlemek, gezmek… Bunlar en çok bilinen öğrenme yöntemleridir. Yaşayarak öğrenmek, hatalar yaparak öğrenmek, ibret alarak öğrenmek gibi hayat okulunun tecrübe öğretmenlerinin öğrettikleri de ayrı birer öğrenme yöntemidir.

Öğrenmeye direnen insan, gelişmeye direnir. Bireysel hatalarından ders almayıp, aynı hatalarda ısrar eden kişinin sonu hiç de iyi olmaz. “Sen bu kafayla, bu yolda, bu akılla yürümeye devam edersen, burnun pislikten kurtulmaz!” demek zorunda kaldığımız insanlar buna en güzel örnektir.

Cezaevlerinde verdiğim konferanslardan sonra dinlediğim bazı mahkûm hikâyeleri de “İbret almayan, ibret olur!” sözünü hatırlatıyor bana. On yıl daha cezaevinde yatması gerekirken, af kanunuyla serbest kalan bazı mahkûmlar, dışarda tekrar suç işleyip, otuz yıl daha ceza alıyorlar. Suçta ısrar eden, müebbet mahkûm olur.

Şeytanın cennetten kovulmasının sebebi de, hata yapmış olması değil, hatasında ısrar ve inat etmiş olmasıdır. Hatasını anlayan, hatasından dolayı özür dileyen, af isteyen Hz. Adem, af edilmiş ve adam olmuştur. Yanlış ve hatada ısrar etmek, şeytanı iblis ettiği gibi insanı da ebedi acılara mahkûm eder.

Cehalet insanın / toplumun başına tokmak gibi vurur.

Cehalet, diplomasız olmak değildir. Cehalet sadece bilmemek de değildir. Cehalet bazen bilmemek, bazen bildiğini anlamamak, bazen bildiğini sanmak, bazen bile bile yanlış yapmaktır.

Bilmemek insana ne kadar zarar verirse, bildiğini anlamaya çaba sarfetmemek de insana zarar verir. Bilmemek insanı ne kadar komik duruma düşürürse, yanlış bilmek veya yanlış anlamak da insanı o kadar komik duruma düşürür.

Hatalarından ders almayan insan için söylenecek şeylerin tamamı, hatalarından ders almayan toplumlar ve kitleler için de geçerlidir.

* * * * * *

Reşadiye’de yaşanan terör olayları hepimizin yüreğini acıttı. “Hiçbir şey, eyleme geçen cehalet kadar korkunç olamaz.” başlıklı yazımı okuyan bir öğretmen arkadaşım, terör olaylarından sonra yaşananları anlatmış bana mail yoluyla.  

Değerli Kardeşim Sait ÇAMLICA;

En son yazınızda kafa türlerini sayarken, “Boş kafa, hoş kafa, taş kafa…” üçlemesi, inanın burada yaşadığımız şu 7 şehit cenazesinde görüp, akıl ve duygu süzgecinden geçirdiklerimin üzerine öylesine oturdu ki anlatamam.

Olay tüm sıcaklığı ile Reşadiye gibi küçük bir ilçede yaşanınca tüm yaşananları olanca çıplaklığı ile görebiliyorsunuz. Manzarayı dilim döndüğünce tanımlayayım: Terör saldırısı yaşanmış, 9 asker devlet hastanesinde, insanlar canhıraş şekilde olup bitenleri anlamaya çalışıyor. “Kan vb. ihtiyaçları olursa verelim!” diyerek hastane önüne toplanmış. Dakikalar geçtikçe askerlerimiz tüm çabalara rağmen kurtarılamıyor. Geçen her dakika şehit sayısı artıyor. Boş kafa ve taş kafa grubu hastaneyi adeta ablukaya almış. Ambulanslar geçemiyor. Yol açın diye bağıran güvenlik görevlilerine kafa tutuluyor, tartaklanıyor.

Tüm il yönetimi ilçemize gelmiş. İlçe yönetimi zaten orada. Komşu ilçe yönetimlerinin büyük çoğunluğu yardım ve acımızı paylaşmak için ilçemize gelmiş. Boş kafa ve taş kafaların içinde çok iyi tanıdığımız bir kaç hoş kafanın da kışkırtması ile SLOGANLAR; “Şehitlerimizi vermeyiz. Cenazeler buradan kalkacak.” Morg sadece tek kişi saklama kapasitesine sahip. Bizim var 7 tane şehidimiz. Daha şehitler hastanedeyken, bir de baktım bir grup kendi siyasi parti binasının önünde miting için malzeme indirme telaşındalar. Ortam o kadar gergin ki… Birisi çıkıp ters bir şey söylese, bu boş ve taş kafa grubuna aksi tek bir cümle söylese, kan gövdeyi götürecek. Allah Muhafaza…

Kaymakam dinlenmiyor. Savcılar umursanmıyor. İl Jandarma Alay Komutanı konuşunca yuhalanıyor. Emniyet Müdürü konuşturulmuyor. Bilinen tek şey slogan, slogan, slogan… Emniyet Müdürünün uyarısı hala kulaklarımda: “Arkadaşlar yapmayın! Bizi oyalamayın, çok önemli işlerimiz var. Bu eylemi yapanlar henüz uzaklaşmadan bizim görevimizin başında olmamız gerek”. Ama dinleyen kim?

Kısacası aziz kardeşim, olan biteni şöyle özetlemek mümkün: “Cehaletin Manifestosu.” Olayları akıl süzgecinden geçirince, “Bu engelleme acaba bilinçli mi yapıldı?” diye sormadan da geçemiyorum.

Allah böyle kafaları bilgi ile tedavi eylesin.

* * * * * * 

Vatan sevgisi ile Hastane kapısını kilitleyen insanlar elbette iyi niyetlidir. Ancak, iyi niyet yeterli olmuyor. Cehalet, bazen iyi niyetle hata yaptırır insana.

“Şehidlerimizi vermeyiz!” diyerek yetkililere direnenler, sevgilerinden dolayı bunu söylemiş olabilir. Ancak, yetkili amirleri bile yuhalamak, şehidlerin kanı kurumadan siyasi gösteri yapmak, siyasi parti afişi hazırlamak, hangi akıl ve mantığın ürünü olabilir ki?

Reşadiye’den Öğretmen arkadaşımın gönderdiği maili okuduğum akşam, elimdeki kitaptan Martin Luther King’in şu sözüne rastladım; “Bu dünyada hiçbir şey bilinçli cehaletten ve aptallıktan daha tehlikeli değildir!”

Slogan atmayı vatan sevgisi sanmaktan vazgeçmek zorundayız. Bu millet kuru gürültülerle sokaklarda slogan atan gençliğin nasıl kullanıldığını, kimlerin oyununa piyon edildiğini defalarca yaşadı. 

Hatalarından ders almayan müebbet mahkûmlar gibi davranmaktan vazgeçmeye mecburuz. Toplumsal ve kitlesel hatalarımızdan da mutlaka ders almalıyız. Müebbet acılara mahkûm olmamak için en büyük savaşın, “Cehalete karşı” olması gerektiğini herkes bilmeli.

Hatada ısrar eden, müebbet mahkum olur.

Bu yazının son cümlesini İlmin kapısı olan Hz. Ali (r.a) söylesin; “Hiçbir acı cehaletten daha fazla zahmet verici değildir!”

Sait ÇAMLICA

Eğitimci – Yazar

www.saitcamlica.com

saitcamlica@gmail.com